Welcome to Holykingdom: สุขภาพและความสุขสมบูรณ์

การทำบุญและการบริจาคเลือดเพิ่มบารมี

Wed, 30 May 2007 15:56:18 GMT

เมื่อวันอาทิตย์มีเพื่อนสนิทมากๆมาชวนไปทำบุญที่วัดระฆัง ซึ่งปีที่แล้วผมไปวัดนี้3ครั้ง เพราะเพื่อนๆมีเคราะห์กันบ่อย

เช่นโดนขโมยของ ทำสร้อยทองหาย เลยต้องหาที่พักใจ ระบายความทุกข์ ผมเองก็ไม่นึกว่าการทำบุญจะได้ผล แต่เพื่อนๆ

ชวนก็ไปกับเขาหน่อย ปีนี้มาเจอกับตัวไม่นึกว่าจะโดนตั้งแต่ต้นปีเรื่อยมา พอเพื่อนชวนปุ๊บก็ตอบตกลงปั๊บไปทำบุญถวาย

สังฆทาน ถวายปัจจัย สักหน่อย เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นเคราะห์ต่างๆจะได้หมดไป พอทำบุญผ่านไปไม่กี่วันโชคดีมากๆก็เริ่มมาครับ

(ไม่ขอบอกว่าอะไรนะ) ความสบายใจกายก็เกิดขึ้นกับตัวจนรู้สึกได้ ไม่คิดว่าจะเห็นผลถึงเพียงนี้ ใครมีอะไรไม่สบายใจหรือ

กายหรือมีปัญหาอะไรที่แก้ไขไม่ได้ ลองหาที่ไปทำบุญดูนะครับ ไม่เฉพาะว่าเป็นวัดระฆังนะครับ ทำวัดไหนก็ได้ แล้วแต่

ศรัทธาและกำลังทรัพย์

ยังมีการทำบุญอีกแบบเช่นการบริจาคเลือด ซึ่งปีๆนึงสามารถทำได้สูงสุด4ครั้งเท่านั้น แล้วเลือดแต่ละหยดก็อาจจะไป

ช่วยชีวิตของคนได้ ใครที่ไม่เสี่ยงกับโรคทางเพศและร่างกายแข็งแรง ว่างๆอยากทำบุญก็ลองไปบริจาคเลือดดูนะครับ

แล้วถ้าบริจาคเลือดไปสัก1-2ครั้งแล้ว เขาก็มีให้ตรวจสเต็มเซลหรือคุณจะยื่นขอให้ตรวจสเต็มเซลเองก็ได้ เพื่อให้คนที่มี

สเต็มเซลเหมือนกับคุณ แต่เขาอาจจะเป็นมะเร็งในเม็ดเลือดแดงหรือขาว สามารถนำไปปลุกถ่ายช่วยให้เขามีชีวิตต่อไปได้ครับ

ในการบริจาคเลือดก็ยังมีอีก2แบบ

คือบางครั้งเขาจะขาดแต่เม็ดเลือดแดงเขาก็จะขอให้เราบริจาคเม็ดเลือดแดง ซึ่งกรณีนี้ใครๆ

ที่เคยบริจาคเลือดมาแล้วก็สามารถบริจาคได้ทุกคนครับ

แต่บางครั้งเขาจะขาดแต่เกล็ดเลือดเขาก็จะขอให้เราบริจาคเกล็ดเลือด ในกรณีนี้เขาจะขอตรวจเกล็ดเลือด

ถ้าใครตรวจแล้วผ่านก็จะสามารถบริจาคได้ตลอดชีวิต แต่ถ้าไม่ผ่านก็ไม่สามารถบริจาคเกล็ดเลือดได้ตลอดชีวิตครับ

เขาให้เหตุผลว่าเม็ดเลือดขาวที่ผลิตออกมานั้นมีแค่ให้เจ้าของใช้ได้เท่านั้น ไม่สามารถบริจาคให้คนอื่นๆได้

อ้อยังมีtipอีกนิดหน่อยกรณีที่ผมบริจาคเลือดนั้น ผมจะนำการนั่งสมาธิเพ่งไปตอนบริจาคด้วย โดยผมจะ

กำหนดจิตไว้ว่า ถ้าใครได้รับโลหิตของผมไป ถ้าใกล้ตายก็ขอให้รอด แต่ถ้าไม่ถึงกับใกล้ตาย ก็ขอให้หายเร็วๆและมีจิตที่ดีงาม

ส่วนใครจะทำบุญแบบไหนก็แล้วแต่ชอบนะครับ จะได้บุญจริงๆหรือไม่อย่าไปหวังหรือโลภอะไรมากมายนัก แต่อย่างน้อย

ที่เห็นผลทันตาก็คือ พอทำเสร็จคุณก็จะสบายใจขึ้นแน่นอนไม่มากก็น้อย (ทำแล้วอย่าคิดมากนะครับ)

เก็บตกจาก Forward Mail

Fri, 18 May 2007 22:35:08 GMT

เพื่อนผม forward mail มาฉบับนึงเนื้อหาโดนใจผมมากครับ เป็นเรื่องของการเข้าใจผิดกันครับ ดังนี้

คุกกี้ 1 ห่อ กับ "...การตัดสินคน..
ที่สนามบินนานาชาติระดับโลก มีนักธุรกิจหญิงแต่งตัวดีจำเป็นต้องรอเวลาถึง 3
ชั่วโมงในการเปลี่ยนเครื่องบินเพื่อไปจุดหมายปลายทาง
เธอจึงตัดสินใจเดินไปซื้อหนังสือ 1 เล่ม และคุ๊กกี้ 1 ห่อและเตรียมหาที่
นั่งเพื่ออ่านและกิน ฆ่าเวลาไปพลาง ๆเธอสอดส่ายมองหาที่นั่งได้ 1 แห่ง
เมื่อนั่งลงก็เตรียมหนังสือและคุ๊กกี้เพื่ออ่านและกินไปพลาง ๆ
เธอสังเกตเห็นว่า ข้างๆ
เธอมีชายหนุ่มซึ่งนั่งเหยียดกายอย่างไม่สนใจใครว่าจะมีใครนั่งอยู่ ข้าง
ๆเขาสักครู่หนึ่ง ขณะที่เธออ่านหนังสือ ชายหนุ่มก็หยิบขนมคุ๊กกี้ออกจาก ถุง
ซึ่งวางอยู่ระหว่างคนทั้งสองแล้วกินมันอย่างละชิ้น เธอมองด้วยความโกรธแต่
ไม่ต้องการทำเรื่องวุ่นวายเธอจึงทำเป็นไม่สนใจเธอเริ่มรู้สึกเบื่อที่จะกิน
คุ๊กกี้และเฝ้ามองนาฬิกา ในขณะที่ชายหนุ่มซึ่งเป็นผู้ขโมยไร้ยางอาย
กำลังกินมันให้หมดสิ้นไป
เธอเริ่มโมโหและคิดในใจว่า"ถ้าฉันไม่ใช่ผู้ดีมีการศึกษาแล้วละก็....ฉันจะชกหน้าเจ้าหมอนี้ให้แหลกไปเลย"ทุกครั้งที่เธอหยิบ
กิน 1 ชิ้น ชายหนุ่มก็หยิบมันกิน 1 ชิ้นทั้งสองส่งสายตามองกัน เมื่อคุ๊กกี้
เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายเธอหยุดและอยากรู้ว่าชายหนุ่มจะทำอย่างไร ชายหนุ่ม
ค่อยๆ หยิบคุ๊กกี้ชิ้นสุดท้ายแล้วหักออก เป็น 2
ชิ้นส่งให้เธอครึ่งชิ้นและกินเองครึ่งชิ้น
เธอรับจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและคิดในใจว่า "เขาช่างเป็นคนไร้ มารยาทสุดๆ
ช่างไร้การศึกษาไม่มีแม้แต่พูดขอบคุณสักคำ"
เธอลุกขึ้น หยิบข้าวของทั้งหมดแล้วตรงไปยังประตูขึ้นเครื่อง
ไม่แม้แต่เหลียวหลังกลับมามองหัวขโมยผู้ไร้มารยาทซึ่งยังนั่งอยู่ที่เดิมภาย
หลังจากขึ้นเครื่องและนั่งประจำที่อย่างสบายแล้วเธอก็หยิบหนังสือที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอีกครั้ง
ในขณะที่หยิบหนังสือจากกระเป๋า ก็ พบว่ามีขนมคุ๊กกี้ 1 ห่อ
เธอตกใจมาก
ถ้าคุ๊กกี้ของฉันยังอยู่ที่นี่
ก็แปลว่า....คุ๊กกี้ห่อนั้นเป็นของชายหนุ่มที่แบ่งให้เธอกินเธอลุกขึ้นทันที
แล้ววิ่ง
ออกจากเครื่องบินไปยังที่นั่งของชายหนุ่มแต่คงเหลือแต่ที่นั่งว่างเปล่ามันสายไปเสียแล้วที่จะได้ขอโทษ
ชายหนุ่มระหว่างเดินกลับเข้าเครื่องเธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ
เธอนั่นเองที่ไร้ มารยาท เป็นหัวขโมยที่ไร้การศึกษาตัวจริง..........
มีกี่ครั้งในชีวิตของคนเรา
ที่ค้นพบในภายหลังว่า"สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่เรื่องจริงมันเป็นการเข้าใจผิด
มีกี่ครั้งในชีวิตที่เราขาดความไว้วางใจผู้อื่นและทำให้เราตัดสินผู้อื่นจากความคิดเย่อหยิ่งของเราเองซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริงมากมาย"
.........นี่แหละที่ทำให้เราต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนตัดสินผู้อื่นหลาย
ๆ สิ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นควรมองผู้อื่นในแง่ดี
แล้วคอยสงสัยตัวเองว่า"เรามองโลกในแง่ดีพอแล้วหรือยัง?เราเคยแบ่งปันอะไรแก่คนอื่น
บ้างหรือไม่".........

คือผมเพิ่งโดนมาเต็มๆเลยค่อนข้างอินน่ะครับ บางครั้งคำที่ว่า คนโง่ยอมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาดนั้นก็ไม่จริงเสมอไปเพราะถึงฉลาดแต่ไม่โกงก็ไม่ได้เอาเปรียบใคร แต่คนซื่อต่างหากที่ตกเป็นเหยื่อของคนโกงครับ อันนี้จริงแน่นอน

วิธีนั่งสมาธิ

Sun, 06 May 2007 00:57:28 GMT

วิธีที่นิยมกันมากๆ กำหนดง่ายทุกคนทำได้ ก็เห็นจะเป็นการกำหนดลมหายใจครับ โดยให้กำหนดลมหายใจเข้าออกเพื่อผูกจิตกับลมหายใจ แล้วนึกถึงคำ2คำเช่น พุทโธ ธรรมโม สังโฆ จริงๆแล้วสำหรับผม การนึกถึงคำเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น พอปฏิบัติไปสักพักก็จะเหลือเพียงแค่ความรู้สึก หายใจเข้าออกเท่านั้นครับ ส่วนวิธีอื่นๆก็มีอีกหลายวิธี

1. การกำหนดยุบหนอพองหนอ โดยใช้หน้าท้องในการกำหนด (จริงๆผมว่ามันก็เหมือนกับการกำหนดลมหายนั่นแหละครับ)

2. การเพ่ง (กสิณ) โดยอาจจะหาเทียนหรือพระพุทธรูปมานั่งพิจารณา โดยส่วนตัววิธีนี้ยากเหมือนกัน ไม่สามารถปฏิบัติได้ในทุกที่ทุกเวลา

ยังมีวิธีที่ผมลองผิดลองถูกอีกเช่น การกำหนดจิตให้อยู่จุดๆเดียวแล้วกำหนดให้เคลื่อนที่ไปตามร่ายกาย การแผ่เมตตา พอผมนั่งสมาธิไปได้สักพักก็ทำการแผ่เมตตา แผ่ส่วนกุศลให้แก่ญาติและเพื่อนๆที่รู้จัก ใครไม่สบายผมก็จะแผ่เมตตาไปให้ครับ (อันนี้ผมคิดไปเองนะครับ คือเพ่งจิตให้เขาสุขภาพดี) ซึ่งผลที่ได้นั้น ดีกว่าที่คิด เช่นญาติผมเป็นโรคเหมือนมีเนื้องอกที่คอ ขณะนั้นเนื้องอกก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่พอผมเพ่งจิตไปสัก1-2เดือน อาการนั้นก็หายหรืออาการไม่รุกรามกว่าเก่า (เรื่องนี้ก็เรื่องจริง แต่มันอาจจะบังเอิญก็ได้ครับ) แต่การทำแบบนี้อาจจะเป็นสมาธิที่ไม่ดีก็ได้(มิจฉาสมาธิ) ซึ่งผมก็สงสัยเหมือนกันว่าที่ผมปฏิบัตินั้นดีหรือไม่ ถูกต้องหรือไม่ แล้วถ้าถูกผมนั่งสมาธิได้ถึงระดับไหนแล้ว จึงได้ค้นหาและทราบถึงระดับได้ดังนี้ครับ

อุปจารสมาธิ

          อุปจารสมาธินี้เรียกอุปจารฌานก็เรียก เป็นสมาธิที่มีความตั้งมั่นใกล้จะถึงปฐมฌานหรือ
ปฐมสมาบัตินั่นเอง อุปจารสมาธิคุมอารมณ์สมาธิไว้ได้นานพอสมควร มีอารมณ์ใสสว่างพอใช้ได้
เป็นพื้นฐานเดิมที่จะฝึกทิพยจักษุญาณได้ อารมณ์ที่อุปจารสมาธิเข้าถึงนั้นมีอาการดังนี้
          ๑. วิตก คือความกำหนดจิตนึกคิดองค์ภาวนาหรือกำหนดรูปกสิณ จิตกำหนดอยู่ได้
ไม่คลาดเคลื่อน ในเวลานานพอสมควร
          ๒. วิจาร การใคร่ครวญในรูปกสิณนิมิต ที่จิตถือเอาเป็นนิมิตที่กำหนด มีอาการเคลื่อนไหว
หรือคงที่ มีสีสันวรรณะเป็นอย่างไร เล็กหรือใหญ่ สูงหรือต่ำ จิตกำหนดรู้ไว้ได้ ถ้าเป็นองค์ภาวนา
ภาวนาครบถ้วนไหม ผิดถูกอย่างไร กำหนดรู้เสมอ ถ้ากำหนดลมหายใจ ก็กำหนดรู้ว่า หายใจเข้า
ออกยาวหรือสั้น เบาหรือแรง รู้อยู่ตลอดเวลาอย่างนี้ เรียกว่าวิจาร
          ๓. ปีติ ความปลาบปลื้มเอิบอิ่มใจ มีจิตใจชุ่มชื่นเบิกบาน ไม่อิ่มไม่เบื่อในการเจริญภาวนา
อารมณ์ผ่องใส ปรากฏว่าเมื่อหลับตาภาวนานั้นไม่มืดเหมือนเดิม มีความสว่างปรากฏคล้ายใคร
นำแสงสว่างมาวางไว้ใกล้ๆ บางคราวก็เห็นภาพและแสงสีปรากฏเป็นครั้งคราว แต่ปรากฏอยู่ไม่นาน
ก็หายไป อาการของปีติมีห้าอย่างคือ
          ๓.๑ มีการขนลุกขนชัน ท่านเรียกว่าขนพองสยองเกล้า
          ๓.๒ มีน้ำตาไหลจากตาโดยไม่มีอะไรไปทำให้ตาระคายเคือง
          ๓.๓ ร่างกายโยกโคลง คล้ายเรือกระทบคลื่น
          ๓.๔ ร่างกายลอยขึ้นเหนือพื้นที่นั่ง บางรายลอยไปได้ไกลๆ และลอยสูงมาก
          ๓.๕ อาการกายซู่ซ่า คล้ายร่างกายโปร่ง และใหญ่โตสูงขึ้นอย่างผิดปกติ
          อาการทั้งห้าอย่างนี้ แม้อย่างใดอย่างหนึ่ง เป็นอาการของปีติ ข้อที่ควรสังเกตก็คือ
อารมณ์จิตชุ่มชื่นเบิกบานแม้ร่างกายจะสั่นหวั่นไหว บางรายตัวหมุนเหมือนลูกข่างแต่จิตใจก็เป็นสมาธิ
แนบแน่นไม่หวั่นไหว มีสมาธิตั้งมั่นอยู่เสมอ การกำหนดจิตเข้าสมาธิก็ง่าย คล่อง ทำเมื่อไร เข้าสมาธิได้
ทันที อาการของสมาธิเป็นอย่างนี้
          ๔. สุข ความสุขชื่นบาน เป็นความสุขที่ละเอียดอ่อน ไม่เคยปรากฏการณ์มาก่อนเลยในชีวิต
จะนั่งสมาธินานแสนนานก็ไม่รู้สึกปวดเมื่อย อาการปวดเมื่อยจะมีก็ต่อเมื่อคลายสมาธิแล้ว ส่วนจิตใจ
มีความสุขสำราญตลอดเวลา สมาธิก็ตั้งมั่นมากขึ้น อารมณ์วิตกคือการกำหนดภาวนา ก็ภาวนาได้ตลอด
เวลา การกำหนดรู้ความภาวนาว่าจะถูกต้องครบถ้วนหรือไม่เป็นต้น ก็เป็นไปด้วยดี มีธรรมปีติชุ่มชื่น
ผ่องใส ความสุขใจมีตลอดเวลา สมาธิตั้งมั่น ความสว่างทางใจปรากฏขึ้นในขณะหลับตาภาวนา อาการ
ตามที่กล่าวมาทั้งหมดนี้แหละ ที่เรียกว่า อุปจารสมาธิ หรือเรียกว่า อุปจารฌาน คือเฉียดๆ จะถึง
ปฐมฌานอยู่แล้ว ห่างปฐมฌานเพียงเส้นยาแดงผ่า ๓๒ เท่านั้นเอง ตอนนี้ท่านยังไม่เรียกฌานโดยตรง
เพราะอารมณ์ยังไม่ครบองค์ฌาน ท่านจึงยังไม่ยอมเรียกว่าสมาบัติ เพราะยังไม่ถึงฌาน

ซึ่งคัดลอกมาจาก http://www.palungjit.com/smati/k40/smabat.htm เป็นคำอธิบายเต็มๆหลายเรื่องครับ สงสัยอะไรก็ลองอ่านดูครับ

ส่วนตัวผมจะสำเร็จขั้นใดนั้นไม่ขอกล่าวนะครับ แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าเริ่มปล่อยวางสิ่งต่างๆได้มากขึ้น ไม่รู้สึกถึงความโกรธหรือเข้าถึงความโกรธได้ยากขึ้น สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นเป็นเพียงสิ่งกระตุ้น ทำให้จิตไม่สงบ ทำให้เกิดอารมณ์ ซึ่งจริงๆแล้วตัวเรานั่นเองที่ก่อให้เกิดอารมณ์นั้นๆ ถ้าฝึกฝนจิตได้พอสมควรแล้ว อารมณ์ต่างๆก็ไม่สามารถทำให้เราเกิดทุกข์ได้ครับ แล้วถ้ามองโลกในแง่ดี เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นมานั้น ผมว่ามันเป็นการฝึกฝนจิตของเรา ทำให้เราก้าวไปอีกขั้น

มานั่งสมาธิกันเถอะครับ

Sat, 05 May 2007 23:31:53 GMT

หมู่นี้ผมรู้สึกว่าการนั่งสมาธิทำให้จิตนิ่งจริงๆครับ สามารถแยกผลกระทบต่างๆกับความรู้สึกหรืออารมณ์ได้ จึงได้นำคำพระธรรมเทศนา ของหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี ซึ่งผมคิดว่าท่านเทศได้ดีมาให้ทุกท่านพิจารณาใช้ปัญญาวิเคราะห์ดูครับ

การทำสมาธิทำให้จิตแก่กล้า แล้วมันทำให้ร่างกายสมบูรณ์สุขภาพดีได้เหมือนกัน ถึงแม้เราไม่ต้องการว่าจะสมบูรณ์หรือไม่สมบูรณ์ก็ตาม แต่ว่ามันเป็นของมันเอง

กาย เป็นของรองรับซึ่งทุกข์ทั้งหลาย อยากอยู่นาน ๆ อยากได้อายุยืนนาน ก็อยากทุกข์น่ะซี อายุ 80 ปี 90 ปี 100 ปี อายุนานเท่าใดมันก็ทุกข์นานเท่านั้น คนปรารถนาทุกข์เหลือเกิน เหตุนั้นเรามาทำภาวนาสมาธิดีกว่า ฝึกอบรมสมาธิให้สุขภาพจิตมันดียิ่งขึ้นไป ส่วนร่างกายเราไม่อาลัยอาวรณ์มันหรอก นั่งลงไปมันจะเจ็บปวดร้าวด้วยประการต่าง ๆ ไม่ต้องอาลัยกังวลเกี่ยวข้องกับมน ขอให้จิตอยู่นิ่งก็แล้วกัน เมื่อจิตสงบแล้วกายมันก็อยู่นิ่งของมันเอง จิตวางกายแล้ว ไม่ปรากฏเลยว่า นั่นนอนหรือเป็นอะไรต่าง ๆ มันไม่ปรากฏ มันปรากฏเพียงจิตอันเดียว นั่นแหละจิตทิ้งกายแล้ว ทีนี้มันค่อยสบายเป็นสุข

การทำสมาธิมีอานิสงส์มากมายหลวงหลาย ทำสมาธิให้เป็นเสียก่อนแล้วจึงจะค่อยรู้เรื่อง หากไม่ทำเองใครจะพูดอย่างไร เท่าใดมันก็ไม่รู้เรื่องหรอก ต้องเห็นประจักษ์ด้วยตนเองเสียก่อนจึงจะรู้จะเข้าใจ เช่นว่าเราไม่เคยนั่งเลย นั่งทีแรกมันก็ต้องเจ็บต้องปวดอะไรต่าง ๆ ครั้งฝึดหัดนั่งสมาธิจนเห็นความสุขสงบ หรือจากการยืนหรือเดินก็ตาม เมื่อจิตปล่อยวางกายหมดทุกสิ่งทุกอย่าง ได้ความสงบอย่างยิ่งแล้ว จะชอบอกชอบใจอยากทำ ทีแรกมันต้องบังคับฝืน ครั้นภาวนาเป็นสมาธิแล้ว ทีนี้ไม่ต้องบังคับหรอก มันอยากทำ มันขยันเอง

การทำสมาธิต้องฝึกหัดจิตตัวนี้แหละ ไม่ต้องทำอย่างอื่นฝึกฝนอบรมจิตอันเดียวนี้ แต่ไหนแต่ไรมาจิตไม่เคยฝึกฝนอบรมจิตนี้หากเราไม่ฝึกฝนอบรมก็ไม่มีวันเป็นสมาธิได้สักที แล้วไม่มีใครทำให้ได้ด้วย ไม่เหมือนสิ่งอื่น วัตถุอื่น เช่นทำเรือกสวนไร่นาทำการงานต่าง ๆ คนอื่นทำให้ได้ แต่ทำสมาธิคนอื่นทำให้ไม่ได้ ตนเองทำจึงค่อยได้ แล้วเห็นด้วยตนเองคนอื่นไม่เห็น

เหตุนั้นจึงว่า การทำสมาธินั้นจะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย ที่ว่ายากคือจิตใจของเรานั่นอยากให้เป็นสมาธิ ทำอย่างไรจึงจะเป็นสมาธิ ก็ดิ้นรนกระเสือกกระสนด้วยประการต่าง ๆ ก็เลยไม่เป็นซ้ำ นั่นแหละเรียกว่ามันยาก ที่ว่าง่ายนั้นก็คือ มันไม่ต้องการอะไร ไม่อยากอะไร ปล่อยวางเฉย ๆ ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องต่าง ๆ เรื่องราวต่าง ๆ มันก็อยู่ตามเรื่องของมัน เอาแต่จิตของเรา เมื่อจิตมันวางอารมณ์ต่า ๆ แล้ว มันสงบนิ่งก็เป็นสมาธิ ไม่ได้นึกได้คิดว่าจะเป็น แต่ว่ามันเป็นเอง นั่นแหละที่ว่าง่ายก็ง่าย

เหตุนั้นการทำสมาธิคือ หาอุบายที่จะจับจิตให้ได้ จิต คือผู้คิด ผู้นึก ผู้ปรุงแต่ง สารพัดทุกอย่างนั่นแหละ มันไม่อยู่กับที่ เมื่อมันไม่อยู่นิ่งก็เดือดร้อน ดิ้นรนกระสับกระส่าย ของเหล่านั้นล้วนแต่จิตทั้งนั้น มันส่งส่ายไปในที่ทั้งปวงหมด ถ้าเราเห็นโทษ ก็ปล่อยวางอันที่มันวุ่นวายอยู่นั่นทุกสิ้งทุกอย่าง ไม่เอาแล้ว ปล่อยไปตามเรื่องของมัน เมื่อปล่อยวางหมดแล้ว มันจะมีอะไรอีก? มันก็ยังเหลือแต่จิตเท่านั้น มันก็สงบอยู่ในที่เดียวนั่น มีแต่ความนิ่ง อันนั้นคือ ความรู้ หรือ ธาตุรู้ ก็เรียกหรือจะเรียก ผู้รู้ ก็ได้ นั่นได้ชื่อว่าถึงตัวของเราแล้ว รักษาตัวได้แล้ว ตัวของเราอยู่กับตัวแล้ว นั่นแหละจึงเห็น "ตัวแท้" คือธาตุรู้นั่นเอง เมื่อเข้าถึงตรงนั้นแล้ว ทีนี้ใครจะทำอะไร ใครจะคิด ใครจะพูดอะไร ก็ไม่กระทบกระเทือนแล้ว ใครจะดีชั่ว หรือถูกผิดก็ไม่กระทบกระเทือน ไม่ว่าอะไรหรอก เข้าถึงตรงนั้นแล้วมันไม่มองดูใครทั้งนั้น เอาเฉพาะแต่ตัวของมันเอง

หัดให้มันได้อย่างนี้บ่อย ๆ ได้ชื่อว่าทำจิตของเราให้มันแก่กล้า ทำจิตของเราให้เป็นคนแก่คนเฒ่า มันจะหมดเรื่องแล้วคราวนี้ ไม่มีกังวลเกี่ยวข้องอะไรทั้งปวง มันอยู่สงบเฉย ทำถึงสมาธิแล้วมันหมดเอง เข้าของเงินทองสมบัติพัสถานอะไรทั้งปวงหมดไม่มีในที่นั้นเลย ยังอยู่แต่ ผู้รู้ ผู้เดียว ไม่คิดไม่นึก ที่สุดของพุทธศาสนาอยู่ตรงนั้นแหละ อย่าไปหาที่อื่นเลย ไปเห็นตรงนั้นแล้วมันหมดที่ไป

จึงว่าการไม่คิด ไม่นึก ไม่ปรุง ไม่แต่ง อันนั้นแหละเป็นที่สุดของโลก การปรุงการแต่งนั่นเป็นเรื่องของโลก การคิดการนึกก็เป็นเรื่องของโลก ไม่คิด ไม่นึก ไม่ปรุง ไม่แต่ง แต่ว่ารู้ตัวอยู่เฉย ๆ อันนั้นมันก็เหนือโลก เรียกว่า โลกุตระ ทำได้อย่างนั้นแล้วจะเอาอย่างไรนอกเหนือจากนั้นอีก

คัดลอกมาจาก http://se-ed.net/pratongtum/tesana/atask/nungsamathi.html นะครับ