Welcome to Holykingdom

     ชีวิตเรามันช่างแปลกจริงๆ อยู่ดีๆก็เจอนั่น อยู่ดีๆก็เจอนี่ ทั้งดีและร้าย แต่ช่วงนี้ผมจะนำเสนอกลอน8ครับ

แต่งกลอนรัก จริงๆแล้วผมเคยแต่งอยู่พอสมควร แต่ว่าไม่ได้จดเก็บเอาไว้ พอดีมีเวลาว่างนิดหน่อยเลยลองจัดให้ชมครับ

 

     เมื่อวันที่ 8 ต.ค. 2551 ที่ผ่านมา ผมโดนยัดเยียดให้เป็น Lead โปรเจ็คเร่งด่วน

แล้วโรงงานนรกก็ถือกำเนิดขึ้น โปรเจ็คนี้ทั้งทีมแทบจะไม่มีประสบการณ์ กว่าจะเซ็พอัพเครื่องได้ก็ปาไปครึ่งวัน

อ้อลืมบอกไปว่าสมาชิกในทีมมีประมาณ5-8คน พอทำงานเสร็จไปได้1วันก็ส่งงานให้ฝรั่งดู

มันดันบอกว่าเราทำช้าโคตรมันเซ็งมาก ช่วยไม่ได้ครับ พี่ๆ manager เขาก็คุยกับฝรั่งแล้ว

ว่า resource ที่มีอยู่ไม่มีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน งานที่ทำออกมาวันแรกเลยค่อนข้างช้า

วันถัดมาก็ทำงานได้เร็วขึ้นเป็น2เท่า เพราะไม่ต้องมาเซ็ตเครื่องอีก แต่เวรกรรมก็บังเกิดอีก

ในวันที่ 3 server ฝั่ง UK ดันล่มซะงั้น   ก็เลยต้องทำโอทีกันถึง4ทุ่ม  เหนื่อยเลย 

รวบมาวันสุดท้าย งานที่ทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น ฝั่งเราก็ตัดงานส่งให้ฝรั่งมันไปทำต่อ เฮ้อ

เป็น Lead โปรเจ็คนี้เหนื่อยจัง ประสบการณ์ก็ไม่มีมาก่อน เจอปัญหาเยอะแยะ ค่อยๆแก้

ไปทีละเปราะๆ แต่สมาชิกในทีมค่อนข้างมีคุณภาพทุกคนก็คอยพยายามช่วยกัน ให้โปรเจ็ค

นี้จบไปได้ด้วยดี ต้องขอขอบคุณสมาชิกเพื่อนๆน้องๆที่ทำงานทุกท่านเลยครับ จบโปรเจ็ค

นี้กะว่าประมาณสิ้นเดือนต้องพาน้องๆที่ทำงานด้วยกันไปเลี้ยงหมูกระทะซะหน่อย มีน้องๆบ้างท่าน

เรียกร้องมา เดี๋ยวจัดให้ครับ

 

     เสาร์นี่เลยนอนหลับเป็นตาย สลบสไลอยู่ที่บ้านทั้งวัน แต่วันอาทิตย์มีนัดที่พารากอนต่อ

สรุปแล้วงานที่ทำตอนนี้ผมรู้สึกดีกับเพื่อนร่วมงานมากๆเลยครับ ทุกท่านคุณภาพทั้งนั้น  

อาทิตย์หน้าคงกลับสู่สภาวะปกติ สบายขึ้นเพราะไม่ได้เป็น Lead โปรเจ็คไหน (จะเหนื่อยน้อยหน่อย)

เป็น Lead ต้องคอยตรวจงาน ค่อยให้คำปรึกษา สมาชิกในทีม แถมยังต้องเก็บงานเวลาคนทำงานไม่พอ

พองานพลาดก็จะโดนเล่นงาน Lead รับเละ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ชื่นใจกับน้องๆสมาชิกในทีมจริงๆครับ

 

                                   Go To The NEXT Level

 

ชีวิตคนเราก็ได้ก้าวไปอีกขั้น ชีวิตที่ไม่หยุดนิ่ง เพิ่มระดับของตัวเองไปเรื่อยๆเป็นสิ่งที่ผมชอบจริงๆครับ

     เห็นหลายๆท่านมาบอกว่าบทความมีแต่เครียดๆ ผมเลยจัดบทความขำๆมาให้ทัศนา

ขอบอกไว้ก่อนว่าบทความนี้ผมเขียนขึ้นก่อนหนังเรื่องตั๊ดสู้ฟุดมาฉายนะครับ

เขียนไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว เพื่อนๆบางท่านก็เห็นไปแล้วขำกลิ้ง

 

(บทความนี้เหมาะกับคนอายุตั้งแต่18ปีขึ้นไป ผู้ใหญ่ควรให้คำแนะนำและใช้วิจารญาณในการชม)

 

นานมาแล้วได้มีจอมยุทธท่านนึงมีนามว่าปะปุหรูป้าย ได้คิดค้นเพลงยุทธอันสุดยอดชุดนึงขึ้นมา

 

!!!!!!!!!!! คัมภีเพลงยุทธสลายหัวใจ 8 กระบวนท่า !!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ท่าที่1 ลำแสงสลายใจ

เป็นท่าที่ไม่สามารถฝึกเองได้ แต่จะเกิดจากเหล่าศัตรูที่เราชอบ(หรือตกหลุมรัก)ปล่อยลำแสงมา

(โดยส่งสายตา หรืออาการอื่นๆที่ทำให้เราสนใจ) เคล็ดวิชา จะใช้กำลังภายในเป็นหลัก

ค่อยๆปล่อยลำแสงใส่หัวใจของเรา จะค่อยๆทำลายหัวใจเราอย่างช้าๆ บางท่านจะสามารถปล่อย

ลำแสงสวนกลับไปได้ แต่ก็จะทำให้ไม่สามารถฝึกท่าอื่นต่อไปได้ (เพราะไปเป็นแฟนกันซะแว้ว)

 

ท่าที่2 หัวใจไม่สะท้าน

เป็นท่าที่ใช้ป้องกันโดยโคจรกำลังภายในไปทั่วร่าง ป้องกันไม่ให้ตกหลุมรักใครง่ายๆ

วิธีฝึกง่ายๆ คือให้สนใจสาวคนอื่นๆที่น่ารักๆ คนอื่นๆต่อไปเรื่อยๆก็จะสำเร็จท่า

 

ท่าที่3 เพลิงอัคคีผลาญใจ

เคล็ดวิชา ต้องทำใจให้รักเขาสุดๆแล้วคอยดู คนที่เรารักอยู่กับแฟน คอยดูเขาจู๋จี๋กัน

ยิ่งเห็นเขารักกันมากเท่าใด ก็จะทำให้ยิ่งเปล่งพลังได้มากขึ้นเท่านั้น

 

ท่าที่4 หยุดหัวใจไกลหมื่นลี้

เป็นท่าที่ใช้ความเร็วเป็นหลัก ต้องคอยสังเกตุว่าคนรักของเราจะมาเมื่อไหร่ ก็คอยหนี

ให้ไกลเข้าไว้จะต้องไม่พลาดให้เขาเข้ามาใกล้ มิฉะนั้นอาจจะธาตุไฟแตกได้

 

ท่าที่5 วารีล้างใจ

กระบวนท่านี้จะใช้น้ำเป็นหลัก ฝึกฝนโดยใช้น้ำฝักบัวเปิดไปด้วยและร้องไห้ไปด้วย

ถ้ามีฝนตกก็เดินตากฝน ถ้ามีอ่างน้ำก็ให้แช่น้ำและดำน้ำลงไป ท่านี้จะใช้เมื่อเราอกหักแล้ว

 

ท่าที่6 ทลายฟ้าดับรัก

 

ท่าที่7 สลายรักไร้ประมาณ

เวลาพบคนที่เรารักเมื่อใดก็ให้ใช้ความเร็วสังหารซะ กระบวนท่านี้อันตรายมาก เวลาลงมือ

 

ท่าที่8 9สวรรค์ดับวิญญาณ

เป็นสุดยอดกระบวนท่าที่ยังไม่มีผู้ใดฝึกสำเร็จ เพราะจะต้องปลิดชีพตัวเอง จึงจะสำเร็จกระบวนท่า

 

ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ ใจขื่นขมระทมทุกข์ชั่วนิรันดร์

 

ปล. ยังมีท่าลับสุดยอดอีก1ท่า

อรหันต์จุติ

กระบวนท่าที่ผ่านๆมาล้วนมีจุดอ่อน แต่ท่านี้จะมีความเร็วที่สุดยอด ไร้กระบวนท่า พลังกายและกำลัง

ภายในนั้น ประมาณไม่ได้ แต่จะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อสำเร็จมรรคผลเท่านั้น ถึงจะบรรลุสุดยอดกระบวนท่านี้

ถึงจุดนี้ท่านก็จะเป็นหนึ่งในใต้หล้า ยุทธภพนี้ไม่มีใครเทียบได้

 

กระบวนท่าที่6-8ไม่แนะนำให้ฝึกนะครับ โปรดใช้วิจารญาณในการอ่านด้วยครับ

     

     ชีวิตตอนนี้เหมือนความฝัน ได้ทำงานที่ชอบ การงานก็ก้าวหน้า ศัตรูก็แพ้ภัยตัวเอง มีเพื่อนใหม่ๆดีๆหลายท่าน

จะขอเล่ารายละเอียดของงานนิดหน่อย คืองานที่ผมทำก็คือการ fix bug ก็คือการแก้ไขโปรแกรมที่ผมทำก็แค่แก้ไข

user interface บางส่วน ซึ่งจริงๆผมว่างานไม่ยากนัก แต่ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบและความรับผิดชอบสูงมาก

โปรเจ็คที่รับผิดชอบอยู่ขณะนี้ก็มี2โปรเจ็คหลักๆ

 

1. PhotoShop Element ซึ่งถ้าเสร็จตามกำหนดทาง Adobe ก็จะเปิดตัวภายในปีนี้ แต่ถ้าไม่ทันก็อาจจะเป็นปีหน้า

2. โปรเจ็คแก้บั๊คของ Linksys เป็นโปรแกรมที่เอาไว้ช่วย user setup ตัวอุปกรณ์ต่างๆ เช่น wag200g ซึ่งเพิ่ง

ทำเสร็จไปหมาดๆ (อันนี้เขาให้ผมเป็น Lead of Project ด้วย) ต้องคอยตรวจงานเพื่อนร่วมงาน พลาดไปหลายรอบ

แต่พี่ๆคอยช่วยตรวจกันอีก กว่าจะส่งลูกค้าเลยออกมาperfect

 

ยังมีโปรเจ็คของ Kodak และอื่นๆอีกนิดหน่อย

 

อยากจะขอขอบคุณเพื่อนพี่ๆน้องๆที่ร่วมงานอีกด้วย ที่ช่วยกันตรวจงาน ค่อยเตือนเมื่อทำงานผิดพลาด

(ถ้ายังเป็นมนุษย์ เราก็ยังมีความผิดพลาดอยู่) ทำให้ปิดบางโปรเจ็คได้อย่างสวยงามมากๆ

ลูกค้าส่งงานมาให้ทำอีก(ฝรั่งมันติดใจน่ะอิอิ) อ้อแล้วต้องขอโทษจริงๆกับความผิดพลาดด้วยครับ

จะคอยพยายามเพิ่มความละเอียดรอบคอบอีกครับ go to next level fight!

 

มาเม้าแค่นี้ดีก่า เดี๋ยวไอ้เพื่อนซี้ๆจะหาว่าขี้โม้ ใครอ่านแล้วหมั่นไส้ก็เมล์มาคุยกันได้ครับ อิอิ

 

    

     เมื่อวันอาทิตย์มีเพื่อนสนิทมากๆมาชวนไปทำบุญที่วัดระฆัง  ซึ่งปีที่แล้วผมไปวัดนี้3ครั้ง เพราะเพื่อนๆมีเคราะห์กันบ่อย

เช่นโดนขโมยของ ทำสร้อยทองหาย เลยต้องหาที่พักใจ ระบายความทุกข์ ผมเองก็ไม่นึกว่าการทำบุญจะได้ผล แต่เพื่อนๆ

ชวนก็ไปกับเขาหน่อย ปีนี้มาเจอกับตัวไม่นึกว่าจะโดนตั้งแต่ต้นปีเรื่อยมา พอเพื่อนชวนปุ๊บก็ตอบตกลงปั๊บไปทำบุญถวาย

สังฆทาน ถวายปัจจัย สักหน่อย เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นเคราะห์ต่างๆจะได้หมดไป พอทำบุญผ่านไปไม่กี่วันโชคดีมากๆก็เริ่มมาครับ

(ไม่ขอบอกว่าอะไรนะ) ความสบายใจกายก็เกิดขึ้นกับตัวจนรู้สึกได้ ไม่คิดว่าจะเห็นผลถึงเพียงนี้ ใครมีอะไรไม่สบายใจหรือ

กายหรือมีปัญหาอะไรที่แก้ไขไม่ได้ ลองหาที่ไปทำบุญดูนะครับ ไม่เฉพาะว่าเป็นวัดระฆังนะครับ ทำวัดไหนก็ได้ แล้วแต่

ศรัทธาและกำลังทรัพย์

 

     ยังมีการทำบุญอีกแบบเช่นการบริจาคเลือด ซึ่งปีๆนึงสามารถทำได้สูงสุด4ครั้งเท่านั้น แล้วเลือดแต่ละหยดก็อาจจะไป

ช่วยชีวิตของคนได้ ใครที่ไม่เสี่ยงกับโรคทางเพศและร่างกายแข็งแรง ว่างๆอยากทำบุญก็ลองไปบริจาคเลือดดูนะครับ 

แล้วถ้าบริจาคเลือดไปสัก1-2ครั้งแล้ว เขาก็มีให้ตรวจสเต็มเซลหรือคุณจะยื่นขอให้ตรวจสเต็มเซลเองก็ได้ เพื่อให้คนที่มี

สเต็มเซลเหมือนกับคุณ แต่เขาอาจจะเป็นมะเร็งในเม็ดเลือดแดงหรือขาว สามารถนำไปปลุกถ่ายช่วยให้เขามีชีวิตต่อไปได้ครับ

ในการบริจาคเลือดก็ยังมีอีก2แบบ

 

คือบางครั้งเขาจะขาดแต่เม็ดเลือดแดงเขาก็จะขอให้เราบริจาคเม็ดเลือดแดง ซึ่งกรณีนี้ใครๆ

ที่เคยบริจาคเลือดมาแล้วก็สามารถบริจาคได้ทุกคนครับ

 

แต่บางครั้งเขาจะขาดแต่เกล็ดเลือดเขาก็จะขอให้เราบริจาคเกล็ดเลือด ในกรณีนี้เขาจะขอตรวจเกล็ดเลือด

ถ้าใครตรวจแล้วผ่านก็จะสามารถบริจาคได้ตลอดชีวิต แต่ถ้าไม่ผ่านก็ไม่สามารถบริจาคเกล็ดเลือดได้ตลอดชีวิตครับ

เขาให้เหตุผลว่าเม็ดเลือดขาวที่ผลิตออกมานั้นมีแค่ให้เจ้าของใช้ได้เท่านั้น ไม่สามารถบริจาคให้คนอื่นๆได้

 

อ้อยังมีtipอีกนิดหน่อยกรณีที่ผมบริจาคเลือดนั้น ผมจะนำการนั่งสมาธิเพ่งไปตอนบริจาคด้วย โดยผมจะ

กำหนดจิตไว้ว่า ถ้าใครได้รับโลหิตของผมไป ถ้าใกล้ตายก็ขอให้รอด แต่ถ้าไม่ถึงกับใกล้ตาย ก็ขอให้หายเร็วๆและมีจิตที่ดีงาม

 

     ส่วนใครจะทำบุญแบบไหนก็แล้วแต่ชอบนะครับ จะได้บุญจริงๆหรือไม่อย่าไปหวังหรือโลภอะไรมากมายนัก แต่อย่างน้อย

ที่เห็นผลทันตาก็คือ พอทำเสร็จคุณก็จะสบายใจขึ้นแน่นอนไม่มากก็น้อย (ทำแล้วอย่าคิดมากนะครับ)

   

    เพื่อนผม forward mail มาฉบับนึงเนื้อหาโดนใจผมมากครับ เป็นเรื่องของการเข้าใจผิดกันครับ ดังนี้

 

คุกกี้ 1 ห่อ กับ "...การตัดสินคน..
ที่สนามบินนานาชาติระดับโลก มีนักธุรกิจหญิงแต่งตัวดีจำเป็นต้องรอเวลาถึง 3
ชั่วโมงในการเปลี่ยนเครื่องบินเพื่อไปจุดหมายปลายทาง
เธอจึงตัดสินใจเดินไปซื้อหนังสือ 1 เล่ม และคุ๊กกี้ 1 ห่อและเตรียมหาที่
นั่งเพื่ออ่านและกิน ฆ่าเวลาไปพลาง ๆเธอสอดส่ายมองหาที่นั่งได้ 1 แห่ง
เมื่อนั่งลงก็เตรียมหนังสือและคุ๊กกี้เพื่ออ่านและกินไปพลาง ๆ
เธอสังเกตเห็นว่า ข้างๆ
เธอมีชายหนุ่มซึ่งนั่งเหยียดกายอย่างไม่สนใจใครว่าจะมีใครนั่งอยู่ ข้าง
ๆเขาสักครู่หนึ่ง ขณะที่เธออ่านหนังสือ ชายหนุ่มก็หยิบขนมคุ๊กกี้ออกจาก ถุง
ซึ่งวางอยู่ระหว่างคนทั้งสองแล้วกินมันอย่างละชิ้น เธอมองด้วยความโกรธแต่
ไม่ต้องการทำเรื่องวุ่นวายเธอจึงทำเป็นไม่สนใจเธอเริ่มรู้สึกเบื่อที่จะกิน
คุ๊กกี้และเฝ้ามองนาฬิกา ในขณะที่ชายหนุ่มซึ่งเป็นผู้ขโมยไร้ยางอาย
กำลังกินมันให้หมดสิ้นไป
เธอเริ่มโมโหและคิดในใจว่า"ถ้าฉันไม่ใช่ผู้ดีมีการศึกษาแล้วละก็....ฉันจะชกหน้าเจ้าหมอนี้ให้แหลกไปเลย"ทุกครั้งที่เธอหยิบ
กิน 1 ชิ้น ชายหนุ่มก็หยิบมันกิน 1 ชิ้นทั้งสองส่งสายตามองกัน เมื่อคุ๊กกี้
เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายเธอหยุดและอยากรู้ว่าชายหนุ่มจะทำอย่างไร ชายหนุ่ม
ค่อยๆ หยิบคุ๊กกี้ชิ้นสุดท้ายแล้วหักออก เป็น 2
ชิ้นส่งให้เธอครึ่งชิ้นและกินเองครึ่งชิ้น
เธอรับจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและคิดในใจว่า "เขาช่างเป็นคนไร้ มารยาทสุดๆ 
ช่างไร้การศึกษาไม่มีแม้แต่พูดขอบคุณสักคำ"
เธอลุกขึ้น หยิบข้าวของทั้งหมดแล้วตรงไปยังประตูขึ้นเครื่อง
ไม่แม้แต่เหลียวหลังกลับมามองหัวขโมยผู้ไร้มารยาทซึ่งยังนั่งอยู่ที่เดิมภาย
หลังจากขึ้นเครื่องและนั่งประจำที่อย่างสบายแล้วเธอก็หยิบหนังสือที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอีกครั้ง
ในขณะที่หยิบหนังสือจากกระเป๋า ก็  พบว่ามีขนมคุ๊กกี้ 1 ห่อ
เธอตกใจมาก
ถ้าคุ๊กกี้ของฉันยังอยู่ที่นี่
ก็แปลว่า....คุ๊กกี้ห่อนั้นเป็นของชายหนุ่มที่แบ่งให้เธอกินเธอลุกขึ้นทันที
แล้ววิ่ง 
ออกจากเครื่องบินไปยังที่นั่งของชายหนุ่มแต่คงเหลือแต่ที่นั่งว่างเปล่ามันสายไปเสียแล้วที่จะได้ขอโทษ
ชายหนุ่มระหว่างเดินกลับเข้าเครื่องเธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ
เธอนั่นเองที่ไร้ มารยาท เป็นหัวขโมยที่ไร้การศึกษาตัวจริง..........
มีกี่ครั้งในชีวิตของคนเรา
ที่ค้นพบในภายหลังว่า"สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่เรื่องจริงมันเป็นการเข้าใจผิด
 มีกี่ครั้งในชีวิตที่เราขาดความไว้วางใจผู้อื่นและทำให้เราตัดสินผู้อื่นจากความคิดเย่อหยิ่งของเราเองซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริงมากมาย"
.........นี่แหละที่ทำให้เราต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนตัดสินผู้อื่นหลาย
ๆ สิ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นควรมองผู้อื่นในแง่ดี 
 แล้วคอยสงสัยตัวเองว่า"เรามองโลกในแง่ดีพอแล้วหรือยัง?เราเคยแบ่งปันอะไรแก่คนอื่น
บ้างหรือไม่".........

 

    คือผมเพิ่งโดนมาเต็มๆเลยค่อนข้างอินน่ะครับ บางครั้งคำที่ว่า คนโง่ยอมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาดนั้นก็ไม่จริงเสมอไปเพราะถึงฉลาดแต่ไม่โกงก็ไม่ได้เอาเปรียบใคร แต่คนซื่อต่างหากที่ตกเป็นเหยื่อของคนโกงครับ อันนี้จริงแน่นอน